فیدل کاسترو: ما دکتر می فرستیم، نه سرباز
تاملات فیدل کاسترو
برگردان: مهرگان
منبع: صدای مردم
در تاملات 14 ژانویه، دو روز پس از فاجعه هائیتی، که آن ملت برادر همسایه را ویران کرد، نوشتم: کوبا – علیرغم کشوری فقیر ودر معرض تحریم بودن - در عرصه مراقبت های بهداشتی وسایر موارد، با مرد م هائیتی همیاری کرده است. در حدود 400 پزشک و کارشناسان بهداشت در حال ارائه خدمات رایگان به مردم هائیتی هستند. پزشکان ما روزانه در 227 محله از 337 محله کشور کار می کنند.
ازسوی دیگر، حداقل 400 هائیتیایی جوان بعنوان پزشک در کشور ما آموزش دیده اند. آنها اکنون خواهند توانست همراه با گروه تقویت شده ای که دیروز برای نجات حان ها در این شرایط بحرانی اعزام شده اند همکاری کنند. بنا براین بدون انجام هیچ تلاش ویژه ای، بیش از 1.000 دکتر وکارشناسان بهداشت می توانند بسیج شوند، تقریبا تمام کسانی که از قبل در آنجا بودند مایلند با هر کشوری که خواهان نجات جان مردم هائیتی ودرمان زخمیها هستند همکاری کنند"
سرکرده گروه پزشکی ما گزارش کرده است: " اوضاع دشوار است،اما نجات جان مردم را شروع کرده ایم."
کارشناسان بهداشت کوبا، ساعت به ساعت، روز و شب، بی وقفه در تاسیسات اندکی که سرپا بودند، واز آنجایی که مردم از پس لرزه ها ی جدید هراسان بودند، در چادرها، پارک ها و فضای باز، به کار پرداخته اند.
شرایط بسیار وخیم تر از آن چیزی بود که درابتدا تصورمی شد. ده ها هزار زخمی فریادگر کمک در خیابان های پورتو پرنس، افراد بیشماری مرده یا زنده زیر گل وخشتی که برای ساخت خانه هایی که اکثریت جمعیت در داخل آنهازندگی می کردند، مدفون بودند.
ساختمان ها، حتی ساختمان های محکم، فروپاشیده بود. علاوه برآن، ضروری بود که در محلات کاملا ویران شده در جستجوی پزشکان هائیتیایی که از دانشکده پزشکی امریکای لاتین (کوبا) فارغ التحصیل شده بودند باشند. بسیاری از آنها مستقیم یاغیر مستقیم از مصیبت متاثر شده بودند.
برخی از مقامات سازمان ملل در مقر هایشان گیر افتاده بودند وده ها نفر، از جمله چند نفر از سران مینوستاه ( نیروی حافظ ثبات در هائیتی ) و سربازان سازمان ملل جان خود را از دست داده بودند. سرنوشت صدها نفر از اعضا ستاد آن نامعلوم بود.
کاخ ریاست جمهوری هائیتی فرو ریخته بود. بسیاری از تاسیسات عمومی، از جمله چندین بیمارستان نابود شده بود. فاجعه سراسر جهان را که از میان تصاویر ارسالی شبکه های تلویزیونی مهم بین المللی شاهد فاجعه بود شگفت زده کرد. دولت ها از سراسر کره زمین اعزام کارشناسان نجات، غذا، دارو، ابزار و سایر کمک ها را اعلام کردند.
در هماهنگی با موضع عمومی اعلام شده از سوی کوبا، ستادهای پزشکی از کشورهای مختلف - مثلا اسپانیا، مکزیک و کلمبیا، از میان سایر کشورها - همراه با پزشکان کوبایی در تاسیساتی که آنها بازسازی کرده بودند به شدت همکاری می کردند. سازمان هایی نظیرPAHO (سازمان بهداشت کشورهای امریکایی) و سایر کشورهای دوست مثل ونزوئلا و دیگر ملیت ها دارو و سایر مایحتاج را تامین کردند. رفتار بی عیب ونقص متخصصان کوبایی و رهبران آنها کاملا فارغ از شوونیسم و دور از خودنمایی باقی ماند.
کوبا در شرایط مشابهی چنین کاری را انجام داده بود، زمانی که طوفان کاترینا سبب ویرانی عظیمی در شهر نیواورلئان شد و زندگی هزاران شهروند امریکایی در خطر بود، کوبا اعزام بریگاد کامل پزشکی رابرای یاری به مردم ایالات متحده، کشوری که، همچنان که معروف است منابع گسترده ای دارد، پیشنهادنمود. چون در آن زمان پزشکان کارآزموده و مجهز برای نجات جان ها لازم بود. با توجه به موقعیت جغرافیایی نیواورلئان، بیش از یک هزار پزشک وابسته به "هنری ریو" برای اعزام به آن شهر در هر زمانی از شبانه روز بسیج شدند، که ابزارها و داروهای مورد نیاز را نیز به همراه داشتند.
هیچ وقت به مغزما خطور نکرد که رئیس جمهورآن کشور ممکن است پیشنهاد ما را رد کند و اجازه دهد تعدادی از امریکائیانی که می توانستند نجات یابند بمیرند. اشتباه آن دولت شاید ناشی از عدم درک این امر بود که مردم کوبا مردم امریکا را دشمن تلقی نمی کنند، مردم کوبا آنها را به خاطر رنجی که میهن ما از تجاوزات تحمل کرده است سرزنش نمی کند. آن دولت هرگز قادر به درک این امر نبود که کشور ما به عذرخواهی یا بخشش آنهایی که تاکنون به مدت نیم قرن، نه برای یاری کردن، که برای به زانو در آوردن ما تلاش کرده اند نیازی ندارد.
کشور ما در مورد هائیتی هم بلافاصله به درخواست مقامات امریکایی برای پرواز در فضای بخش غربی کوبا و نیز استفاده از سایر تسهیلاتی که برای انتقال کمک نیاز داشتند، به خاطر شهروندان هائیتیایی و امریکایی که از زلزله آسیب دیده بودند، در کوتاه ترین زمان ممکن پاسخ مثبت داد رفتار اخلاقی ملت ما دارای چنین مشخصات اصولی بوده است. این اصول همراه با متانت واستحکام، خصوصیات همیشگی سیاست خارجی ما بوده است. و این اصول تنها از سوی آنهایی که دشمنان ما در عرصه بین المللی بوده اند به خوبی شناخته شده است.
کوبا براین نظر که فاجعه رخ داده در هائیتی، فقیرترین ملت نیمکره غربی، چالشی برای کشورهای بسیار ثروتمند و بسیار قدرتمند جهان است با استواری پافشاری خواهد کرد.
هائیتی محصول خالص استثمار، سرمایه داری و سیستم امپریالیستی تحمیل شده بر جهان است. بردگی هائیتی و فقر متعاقب آن از خارج تحمیل شده بود. آن زلزله وحشتناک پس از همایش کپنهاگ رخ داد، که بسیاری از حقوق ابتدایی 192 کشور عضو سازمان ملل در آن پایمال گردید.
پی آمد فاجعه، مسابقه ای عجولانه و غیر قانونی برای پذیرش دختران و پسران هائیتی به فرزند خواندگی آغاز شده است. یونیسف اقدامات پیشگیرانه ای علیه بی ریشه کردن کودکان بسیاری که نزدیکان آنها را از حقوقشان محروم خواهد کرد اتخاذ کرده است.
بیش از صد هزار قربانی فاجعه مرگبار در هائیتی وجود دارد. تعداد کثیری از شهروندان بازو و ساق پای خودرا ازدست داده اند، یا متحمل شکستگی هایی شده اند که مستلزم توانبخشی است تا آنها بتوانند کارکنند یا خودشان را اداره نمایند.
هشتاد درصد کشور نیازمند باز سازی است. هائیتی نیازمند اقتصادی به اندازه کافی رشد یافته متناسب با ظرفیت تولیدی خویش است. مقایسه باز سازی اروپا یا ژاپن، که با ظرفیت تولیدی و سطح فنی جمعیتش متناسب بود، کار نسبتا ساده ای برای برآورد تلاش های مورد نیاز جهت انجام دادن در هائیتی است. در هائیتی و نیز در بسیاری از کشورهای آفریقا و یا هر جای دیگری در جهان سوم، ایجاد شرایطی برای توسعه قابل تحمل حتمی است. بشریت تنها در عرض 40 سال بیش از 9 میلیارد سکنه تولید خواهد نمود، ولی درست هم اکنون با چالش تغییرات آب وهوایی که دانشمندان آن را به عنوان واقعیتی گریزناپذیر پذیرفته اند مواجه است.
در میانه ی فاجعه هائیتی، بدون آنکه کسی بداند به خاطر چی و چرا، هزاران سرباز دریایی، سربازان هوابرد تیپ 82 و سایر نیروهای نظامی آمریکا هائیتی رااشغال کرده اند. واقعیت بدتر هم آن است که نه سازمان ملل و نه دولت امریکا هیچ تلاشی برای توضیح این جابجایی نیروها به افکار عمومی جهان نداده اند. بسیاری از دولت ها شکایت کرده اند که به هواپیمای آنان که برای انتقال کمک های انسانی و فنی به هائیتی فرستاده شده بودند اجازه فرود داده نشد.
بعضی از کشورها، به سهم خود اعلام کرده اند می توانند تعداد بیشتری سرباز و ابزار نظامی ارسال نمایند. به نظر من، چنین رخ دادهایی اوضاع را پیچیده خواهد کرد و در مشارکت بین المللی که از قبل پیچیده است هرج ومرج ایجاد خواهد نمود. ضروری است این امر به صورت جدی مورد بحث قرار گیرد. نقش رهبری سازمان ملل باید برای موضوعات این چنین حساس مورد حمایت قرار گیرد.
کشور ما در حال انجام ماموریتی به شدت بشردوستانه است. با توجه به امکانات خود، کمک های انسانی و مادی خود را صرف خواهد کرد. اراده ملت ما، که به پزشکان و کارکنان تعاونی خود افتخار می کند که خدمات حیاتی را تدارک می بینند، عظیم است و بسته به موقعیت افزایش خواهد یافت.
هر مساعدت قابل توجهی که به کشور ما عرضه شود رد نخواهد شد، اما پذیرش آن کاملا به اهمیت و تعالی مساعدتی بستگی دارد که از منابع انسانی وطن ما درخواست می شود.
کاملا منصفانه است گفته شود که تا این لحظه، هواپیماهای نسبتا کم ما و منابع انسانی مهمی که کوبا برای مردم هائیتی تدارک دیده است بدون هیچ مشکلی به مقصد خود رسیده اند.
ما دکتر می فرستیم، نه سرباز
