بهار منبع: سایت میلیتانت

بهار به چه دردی می خورد؟
وقتی دنیا
آن قدر کوچک است که درخت ها
خودکشی می کنند...

بهار به چه کاری می آید؟
ما ساکنان مزرعه ای مأیوسیم
مأیوس از روییدن درخت
بذر آهن در باغچه می کاریم
و آسمان خراش درو می کنیم.

بهار گذشتۀ سبز مادرم بود
که دستانش در باغچه گل می داد.

بهار که تنها ادای بهترین فصل را در می آورد
و خودم دیدم که مخفیانه سر باغ را برید
و موزیانه برگ ها را لگد کرد.

ما سفره می چینیم
و تقویم هایمان، همان 365 روز نحس را تکرار می کند
365 روزی که به دردی مرموز آبستن ست
بهار شاید آن افسانۀ مضحکی ست که مادر بزرگ
در گوش نوۀ سرکشش می خواند.

بهار
آن زن نگون بختی ست
که زنبیلش، سبز
امّا
مثل هر سال خالی ست.

بهار
صدای پرنده ای زخمی ست
که زیر سوزن گرامافون گیر کرده است.

زیبا به گوش می رسد، امّا
چه کسی زبان پرنده ها را می داند؟
شاید این نغمه ها
ناله های بیمار حنجره ای زخمی ست
که باید بخواند
به مناسبت بهار!
و یا قناری کوچکی
که معتاد است به فال حافظ
و میله های قفسش
که حاملان خوشبختی به نظم کشیدۀ عابرانند.

ما مردگان در حال تنفسیم
و گرنه
با یک گرامافون وچند بیت ناب
بهار نمی شود.

ن- هیوا